Bazı şarkılar yazılmaz, birikir.
Benimkiler de öyle oldu; yıllar içinde ancak birleşip şarkı olabildiler.
Müziğe âşık olduğum çocukluğumdan bu yana yıllarca başkalarının hikâyelerini dinledim. Sert, asi, bol sololu ve armoni dolu hikâyeler. Bazen adı blues oldu, bazen hard rock, bazen de metal.
“Eski Kafa” hem o geçmişe duyduğum özlem, hem de geride bıraktığım birinin, kendimin yıpranmış defteri. O günlerin öfkesi, kırgınlığı, yalnızlığı burada. Ama onları anlatan artık aynı adam değil. Şarkılarım geçmişe bakıyor…
Geçmiş hiç tamamen gitmiyor. Bazı şeyler iyi ki de kalıyor.
Eski kafa. Yeni adam.